Als kind voelde ik me al aangetrokken tot het mystieke
Ik groeide op in de kerk
Hoewel de woorden niet altijd resoneerden
werd daar iets anders in mij wakker
De bedding van devotie
Niet tijdens de preek
Maar in de zang
In de stilte
In het voelbare dat zich niet liet uitleggen
Wanneer we op vakantie oude kerken en kathedralen bezochten
raakte iets in mij opnieuw
Ik had er geen woorden voor
Maar mijn lichaam herkende iets
Later vond ik datzelfde gevoel terug op andere plekken
In de dans
In de natuur
In ceremonies & rituelen
En uiteindelijk in de archetypen
Lange tijd dacht ik dat mystiek betekende
dat je de dagelijkse werkelijkheid overstijgt
Dat het iets is wat je alleen kunt ervaren
buiten het gewone leven
Maar hoe langer ik met archetypen werk
Hoe minder waar dat voor mij voelt
Mystiek is voor mij niet iets wat zich buiten het dagelijks leven afspeelt
Mystiek openbaart zich juist midden in het dagelijks leven
Niet weg van het lichaam
Maar dieper erin
Niet weg van het dagelijks leven
Maar er vollediger in aanwezig zijn
Misschien is dat wel waar mijn werk werkelijk over gaat
Niet over ergens anders aankomen
Maar over vollediger aanwezig zijn
Voor de vrouw
Die haar lichaam steeds meer wil bewonen
Die haar leven steeds meer wil bewonen
Die het alledaagse leert lezen als een levend landschap
Want wanneer je het leven archetypisch leert lezen
Verandert niet alleen hoe je kijkt
Maar hoe je aanwezig bent
En juist daardoor
Verandert hoe je leeft
Een wandeling wordt een ontmoeting
Een droom blijft nog dagen met je meereizen
Een kop thee wordt een moment van aandacht
Een vogel op precies het juiste moment voelt als een herinnering
Het leven wordt niet alleen magischer
Het wordt bewoonbaarder
Het leven vraagt niet om een andere werkelijkheid
Maar om een andere manier van aanwezig zijn
En misschien is dat wel de vorm van mystiek die mijn leven het meest duurzaam verrijkt
Niet de mystiek die je uit het leven haalt
Maar de mystiek die je uitnodigt om er juist helemaal in te landen