Niet alles laat zich begrijpen
vanaf een afstand


Sommige werelden

vragen maar één ding


Dat je ze betreed
t


Er zijn werelden
die zich pas openen
wanneer je ze betreedt

Ik geloof dat je binnenwereld
zo’n wereld is

Je kunt je patronen begrijpen
Je verhalen kennen
Jezelf denken te kennen

En toch voelen
dat er nog iets leeft
dat nooit werkelijk
de ruimte heeft gekregen

Dat is het moment
waarop begrijpen
zijn werk heeft gedaan










Er zijn landschappen
die al zo lang
op jouw voetstappen wachten

Dat je bijna vergeet
dat ze er zijn

Tot je ze opnieuw betreed


Zodra je die stap zet
ontvouwt zich een landschap

Dit landschap
laat zich niet kennen vanaf de rand

Pas wanneer je het betreedt
begint het jou te ontmoeten

Als je blijft…

Ook zonder eerst te weten
waar je bent

Dan merk je open een gegeven moment
dat je bent gebleven

Waardoor het langzaam
weer bewoonbaar wordt

Totdat het landschap
niet langer iets is
wat je afentoe betreedt

Maar een wereld
waarin je thuis begint te raken


En vanuit daar
begint het leven
niet langer buiten jou

Maar vanuit jou

Niet omdat je iemand anders bent geworden
Maar omdat je niets meer van jezelf hoeft buiten te sluiten








Ik bouw werelden
waarin je zo ver
naar binnen kunt gaan
dat je anders kunt terugkeren

Niet om aan het dagelijks leven te ontsnappen
Maar om het
vanuit een andere plek
te bewonen





In iedere wereld
ontvouwt zich een ander landschap




She Who Remembers

Waar je jezelf opnieuw ontmoet

Iedere maand betreed je
een nieuw landschap
van de vrouwelijke psyche

Niet om het
te begrijpen

Maar om het
te bewonen


The Mystery School

Voor de vrouw
die voelt
dat haar waarheid
niet langer
achter comfort
kan blijven wachten

Waar je bereid bent
niets meer van jezelf
achter te laten

Er is een verschil
tussen je binnenwereld bezoeken
en erin wonen

Misschien wacht er
al die tijd
geen antwoord op je

Maar een wereld

Die zich pas opent
wanneer jij haar betreedt

Misschien is het tijd
de drempel
over te gaan