Lieve vrouw,
Afgelopen jaar werd het jaar van de slang genoemd.
Voor mij voelde het als een jaar waarin mijn huid me letterlijk begon te knellen.
Niet omdat ze verkeerd was,
maar omdat ik eruit was gegroeid.
Ik heb veel vellen afgelegd.
En eerlijk is eerlijk, ik ben nog niet klaar.
Een van de huiden die ik nu loslaat,
is die van de vrouw die altijd geeft.
De vrouw die nog een extra ceremonie toevoegt.
Nog wat extra bedding.
Nog meer uitleg.
Nog meer aanwezigheid.
Nog meer persoonlijke begeleiding.
Niet altijd omdat het nodig is.
Maar omdat ergens diep vanbinnen het idee leeft
dat het anders misschien niet genoeg is.
Ik zie dat nu pas confrontrerend helder.
In de afgelopen jaren heb ik veel gegeven.
In mijn Magische Dans Medicijn Reizen.
In trajecten.
In ceremonies.
In wekelijkse velden die dieper gingen
dan menig intensieve reis.
In toewijding.
In beschikbaarheid.
In dragen.
Wat me raakte,
was het besef dat sommige vrouwen
deze hoeveelheid niet eens konden ontvangen.
Niet omdat ze onwelwillend waren.
Maar omdat overvloed confronterend kan zijn.
Omdat echte waarde niet altijd comfortabel voelt.
Omdat mijn werk niet bedoeld is
om alles zacht te maken.
In mijn werk kom je jezelf tegen.
En ergens onderweg
ben ik mezelf vergeten mee te nemen
in de ruil.
In de energie-uitwisseling.
Dat patroon is niet nieuw.
Ik herken het uit eerdere samenwerkingen.
Uit mijn relatie.
Uit het moederschap.
Uit hoe ik me verhoud tot trouw en verantwoordelijkheid.
Steeds weer die beweging
van het veld overeind houden.
Ook wanneer iets in mij al wist
dat het te veel was.
Nu zit ik in een andere fase.
Een herkalibratie.
Ik leer dat liefde niet hetzelfde is
als altijd beschikbaar zijn.
Dat diepte niet vraagt om meer geven,
maar om zuiver geven.
En dat bedding niet ontstaat
door mezelf leeg te schenken.
Dat schuurt.
Omdat dit patroon me lang heeft gediend.
En omdat ik nu leer
niet meer te handelen vanuit die oude reflex.
Het vraagt dat ik vertrouw
terwijl een stem in mij nog zegt
dat het misschien niet genoeg is.
En toch weet ik:
dit is nodig.
Niet als breuk.
Maar als verschuiving.
Vervellen kost tijd.
En wat tevoorschijn komt,
heeft eerst ruimte nodig
om te ademen.
En die ruimte
is aan het ontstaan.
Geef jezelf de ruimte vrouw om te ont-vellen
Het jaar van de slang is nog niet voorbij
Liefs,
Judith