Lieve vrouw
Vandaag is het 1 januari
En overal wensen mensen elkaar een gelukkig nieuwjaar
Maar midden in de winter
begint geen nieuw begin
De natuur laat iets anders zien
De winter vraagt niet om voornemens
Niet om versnellen
Niet om jezelf opnieuw uitvinden
De winter vraagt om verstilling
Om naar binnen keren
Niet om in slaap te vallen
Maar om te waken
Om zorg te dragen
voor dat wat stil brandt
onder de oppervlakte
Vesta is de hoedster van het vuur van de tempel
En die tempel
dat ben jij
Jouw lichaam
Jouw binnenwereld
Jouw kern
Vesta is geen vuur dat zichtbaar brandt
Ze vraagt geen actie
geen bewijs
geen prestatie
Ze vraagt aanwezigheid
Ze herinnert je aan het stille vuur
dat blijft
Ook wanneer alles vertraagt
Ook wanneer lagen wegvallen
Ook wanneer het leeg voelt
Wat als je deze tijd niet gebruikt
om jezelf te verbeteren
maar om jezelf te gaan bewonen
Wat als je afdaalt
in de leegte
waar het vuur gekoesterd wil worden
Niet opgejaagd
Niet vergroot
Maar bewaakt
Vesta herinnert ons
dat helderheid zacht kan zijn
Dat grenzen niet sluiten
en dat eenvoud wijsheid is
In januari nodig ik Vesta uit
als eerste poort
van She Who Remembers
Niet om iets nieuws toe te voegen
maar om te herinneren
wat essentieel is
Archetypes leven niet buiten ons
Ze zijn krachten in ons lichaam
Lagen van weten
die wakker worden
wanneer we vertragen
En niets is zo voedend
als vrouwen die samenkomen
in een heilige ruimte
ieder bij haar eigen vuur
Op zaterdag 17 januari
open ik dit veld van Vesta
De reis begint al eerder
met zielenvoeding
die je lichaam voorbereidt
zonder dat je iets hoeft te doen
En ook daarna reist Vesta met je mee
Stil
Zorgvuldig
En helder
Je hoeft niets te worden
Je hoeft niets toe te voegen
Alles wat je zoekt
is al aanwezig
Wees welkom,
Liefs Judith