Ik ben goed geweest in aanpassen
In lezen wat een ruimte nodig had
In voelen wat gewenst was
En het worden

Ik kon mezelf soepel maken
Aardig
Toegankelijk

Ik wist hoe ik geliefd bleef

Wat ik niet wist
was hoe ik mezelf bleef

Er was een tijd waarin ik dacht
dat mijn lichaam iets was
dat ik moest beheersen

Dat perfectie veiligheid gaf
Dat discipline waarde bewees

Ik maakte van mijn lichaam een project
Van mijn intensiteit iets wat kleiner moest

Ik geloofde dat ik te veel was
En tegelijkertijd niet genoeg

Ik heb me uitgerekt om te passen
Me ingehouden om niet te storen
Me kleiner gemaakt in ruimtes
waar ik groter had mogen staan

Ik zocht
In systemen
In uitersten
In alles wat richting beloofde
Terwijl ik mijn eigen kompas negeerde

Tot ik zag
Dat fixen verslavend is
Dat helen controle kan worden
Dat love and light vermijding is

Sindsdien buig ik niet meer

Ik geloof niet meer in redden
Niet in fixen
Niet in verbeteren

Ik geloof in aanwezig blijven
Ook wanneer het schuurt

Ik wijk niet van intensiteit

Niet van woede
Niet van verdriet
Niet van verlangen
Niet van stilte

Ik weet hoe het voelt
om er middenin te staan
zonder weg te lopen

Wat ik doe komt niet uit boeken
Niet uit strategie
Het komt uit wat ik zelf heb doorleeft

Ik werk met intensiteit zonder drama
Met donker zonder slachtofferschap
Met spiritualiteit zonder ontsnapping

Ik sta niet boven je
Ik sta

En ik nodig je uit ook te staan

Ik stel geen vragen
om je te leiden
Ik stel ze zodat jij jezelf hoort

Ik laat stiltes vallen
tot jij niet meer om jezelf heen kunt

Niet om je te testen
maar omdat ik zie wat jij aankunt

Mijn werk is geen methode

Het is doorleefde aanwezigheid

Soms zacht
Soms rauw
Soms speels

Altijd echt