Sophia

De ontmanteling van weten


Wanneer Sophia opent
kan wat je dacht te weten
zijn vanzelfsprekendheid verliezen

Niet omdat je niets weet
maar omdat begrijpen alleen
je niet langer draagt

Je merkt hoe vaak je zoekt
naar bevestiging
naar richting
naar uitleg

En hoe snel je van jezelf weg beweegt
wanneer het antwoord niet verschijnt

Sophia geeft je geen antwoord

Zij brengt je terug
naar de plaats van waaruit jij kunt blijven

In je lichaam
In je adem
In de stille as die door je heen loopt

Niet weten wordt hier geen tekort
maar een ruimte

Een ruimte waarin denken trager wordt
waarnemen scherper
en je lichaam opnieuw mee kan spreken

Zij vraagt niet
dat je je denken opgeeft

Maar dat je het
niet langer
het laatste woord geeft

Wat losser wordt
is de greep van het denken

Wat voelbaar wordt
is een stiller weten

Sophia vraagt geen zekerheid

Zij vraagt dat je blijft
wanneer het antwoord uitblijft

dubbele lemniscaat